บล็อกยักษ์ของนายตุ้ย

ใครยังไม่เคยอ่าน ให้ไปอ่านปูพื้นซะก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไม่เก็ท ตอนนี้ยาวหน่อยนะครับ เพราะเหตุการณ์พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นผมไม่รู้ วันนี้เลยต้องเล่าละเอียด

1. สัมภาษณ์เพื่อนสาว นายกสมาคมเมียฝรั่งสุดฮา
2. เดทสุดเปิ่นของสมาคมเมียฝรั่ง
3. ท่านรองนายสมาคมกำลังจะกลับมาเมืองไทยแล้ว

สำหรับคนที่อ่านแล้ว จะไม่ปูพื้นให้เสียเวลานะครับ

เมื่อวานซืน โบว์มาถึงเมืองไทย แต่ไม่ติดต่อใครเลย แต่คู่กรณี ในที่นี่คือแฟรงค์ ยังติดต่อกับเราทาง msn อยู่ เมื่อคืนนี้ (23 ต.ค.) แฟรงค์บอกว่า จะมาถึงเมืองไทยวันที่ 24 ต.ค. (คือวันนี้) เวลา 10.50 น. ตามเวลาประเทศไทย เราก็อ้าว เฮ้ย
(แปลไทยเรียบร้อย)

แฟรงค์ : ผมจะบินไปถึงเมืองไทย เวลา 10.50 น. นะครับ
ตุ้ย : อ้าว จริงดิ พรุ่งนี้แล้วหนิหน่า
แฟรงค์ : ใช่ๆ ดีใจจังเลยที่จะได้เจอพวกคุณ
ตุ้ย : เดี๋ยว 10.50 นี่เวลาประเทศไทยใช่มั้ย
แฟรงค์ : ใช่ครับ แต่อาจจะต้องรอนิดหน่อยนะ กว่าจะได้กระเป๋าคงประมาณ 15-20 นาที
ตุ้ย : โอเค
แฟรงค์ : ติดต่อโบว์ได้มั้ยครับ ผมได้แต่ sms มาว่าเธอจะมารับ
ตุ้ย : ผมโทรไปหาโบว์ไม่ได้เลย เบอร์ที่เคยใช้มันโทรเข้าไม่ได้แล้ว คุณลองดูซิว่า sms มาจากเบอร์ไหน ผมจะได้โทรไป
แฟรงค์ : (เงียบไปสักพัก) 08x-xxxxxxx ลองโทรดูสิครับ

แล้วผมก็โทรไป เป็นผู้หญิงรับสาย บอกว่าโบว์ไปต่างจังหวัด ยังไม่กลับมา น่าจะมาพรุ่งนี้

ตุ้ย : แฟรงค์ ผมโทรไปแล้ว เค้าบอกว่าโบว์จะกลับมาพรุ่งนี้
แฟรงค์ : โอ้พระเจ้า ผมดีใจที่สุดเลย
ตุ้ย : แต่ผมว่าโบว์อาจจะต้องมาสายแน่ๆ เอางี้ดีกว่า ผมจะไปรับที่สนามบิน เผื่อโบว์ไม่มาคุณก็มาค้างที่ห้องผมก่อนก็ได้ (ไม่ได้จะแย่งผัวเพื่อนนะครับ 5555)
แฟรงค์ : โอ้...ยอดเลย คงไม่รบกวนคุณใช่มั้ย
ตุ้ย : ไม่เป็นไรครับ
แฟรงค์ : งั้นผมขอเบอร์โทรคุณด้วย พอลงเครื่องแล้วผมจะโทรหา
ตุ้ย : 08x-xxxxxxx
แฟรงค์ : (โหลดรูปมา) นี่รูปผมนะ เผื่อคุณจำไม่ได้
ตุ้ย : โอ๊ย จำได้อยู่แล้วแหละ (เพราะเห็นในบล็อกหลายรูปมาก)
แฟรงค์ : งั้นเอารูปนี้เผื่อด้วย (มันโหลดรูปตีนมา)
ตุ้ย : ... (สาดดดดดดดดดด เดี๋ยวปล่อยทิ้งไว้ที่สนามบินเลย)
แฟรงค์ : ล้อเล่นๆ ผมต้องไปเก็บของก่อนละ เจอกัน

เช้า ผมตื่นมาประมาณ 10 โมง เพราะโหมงานต่อหลังจากนั้น พอลืมตาขึ้น มองเห็นนาฬิกาบนมือถือ สาดดดดด สายเห้ๆแล้ว รีบโทรหาอีฟ ว่าโบว์มารึยัง อีฟบอกว่ายัง เราเลยโทรไปถามเบอร์เมื่อคืน เค้าบอกว่าอีก 2-3 วันถึงจะมา เอาไงดีล่ะ ก็ต้องไปรับเองน่ะสิ

ลองนึกถึงตัวเองเป็นแฟรงค์ มีคนรับปากไว้อย่างดีว่าจะมารับ แล้วไม่มา มันเสียความรู้สึกมากๆเลยนะครับ ยิ่งถ้ามาจากต่างแดนแล้วเนี่ย ... เมื่อวานเราไปนัดเดทด้วยกับสาวออนไลน์คนหนึ่ง ยังไม่เคยเจอตัวจริงหรอก แต่อยากเห็น ถ้าสวยจริงเหมือนในรูปจะคุยต่อ แต่ถ้าไม่ ก็จบกัน แล้วเธอก็ไม่มา (อุตส่าห์จะเลี้ยง IMAX โถ่...แล้วก็เออออห่อหมกด้วยนะ ว่าจะมา) สุดท้ายก็ดูหนังหงอยๆไปคนเดียว เสียความรู้สึกมากกกกก จะมากับเพื่อนก็ไม่ว่านะ ดีซะอีก แต่นี่ไม่มา โทรหาก็ไม่รับ หมายความว่าเมิงไม่ใช่คนที่ตัวเองพรีเซนท์ใช่มั้ยล่า กรูนึกแล้วเชียว ไม่น่ามองโลกในแง่ดีเล้ยยยยย รายที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ อ่ะ พอๆ ต่อดีกว่า

แล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัว (เอาชุดที่ไปพารากอนมารีไซเคิล ใส่อีกรอบ...ก็มันไม่ได้ไปเปื้อนไปโดนกลิ่นอะไรนี่ อยู่แอร์ตลอด) นั่งใต้ดินไปพระราม 9 ต่อแท็กซี่ไปสุวรรณภูมิ ไปถึงประมาณ 11 โมงเศษๆ รีบวิ่งเข้าไปที่ greeting zone มองดูบอร์ด อ้าว เชี่ยละ...

10.15 กัวลาลัมเปอร์ (จำไม่ค่อยได้ แต่ขอมั่วเพื่อเพิ่มอรรถรส)
10.25 บาหลี
10.30 ปีนัง
10.45 มาดริด
10.55 ฮ่องกง
11.00 มาดากัสการ์
11.10 เบอร์มิวด้า

ปารีส...อยู่ไหน

โอ้พระเจ้า บนบอร์ดพลาสม่า บอร์ด LED ไม่มีปารีสอยู่ในสารบบ หรือเมืองปารีสมันจมทะเลไปแล้วหรืออย่างไร แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามา อิโบว์นั่นเอง

โบว์ : อิตุ้ยยยยย แก...อยู่สนามบินแล้วใช่มั้ย (รู้อีกนะเมิงง เวรรร)
ตุ้ย : อิหะหร่า กูโทรหาเมิงตั้งหลายรอบ เมิงอยู่ไหน
โบว์ : กรูอยู่บ้าน ที่บ้านเค้าต้องเลี้ยงหัวหมู เพราะว่ากรูกลับมาได้อยู่รอดปลอดภัย (คนมา ฆ่าหมูเนี่ยนะ หมูตัวใหญ่กว่ามันด้วย) แกเจอแฟร้งค์ยัง
ตุ้ย : ยัง เนี่ย มีปัญหาละ บนบอร์ดไม่มีเที่ยวบินจากปารีสเลย
โบว์ : เอ๋า จริงดิ ไปลองถามเจ้าหน้าที่ดูดิ๊

เราวางสาย จริงๆเราเชื่อระบบ ไม่ต้องไปถามเจ้าหน้าที่หรอก ถ้าเที่ยวบินปารีสมันมาจริงแล้วไม่ขึ้นบอร์ด คนโวยแน่ๆอยู่แล้ว ไปถามให้เค้าหาว่าโง่ทำไม แล้วก็โทรกลับไปหาอิโบว์

ตุ้ย : โบว์ กรูถามเจ้าหน้าที่มาแล้ว เค้าบอกว่าบนบอร์ดมีทั้งหมด ถ้าไม่เห็นปารีสก็แสดงว่ายังไม่มา (เนียนๆ)
โบว์ : จริงดิ
ตุ้ย : ไอ่แฟรงค์มันชัวร์ป่าว กรูว่ามันแปลกๆนะ ออนเมื่อคืน แล้วมาถึงเช้าเลยเหรอ ปารีสมันไกลอยู่นา แต่บอกไว้ก่อนว่ากรูมาสายประมาณ 15 นาทีนะ
โบว์ : 15 นาทีไม่สายหรอก ตอนกรูมากว่าจะได้กระเป๋า กว่าจะผ่านนั่นผ่านนี่ก็ครึ่งชั่วโมง แกรอแฟรงค์ก่อนได้มั้ย นะนะ สงสารมัน
ตุ้ย : เออๆ เดี๋ยวกรูรอครึ่งชั่วโมงละกัน จริงๆมีงานค้างนะเนี่ย (เจตนาจริงๆคือสงสารด้วยความที่หัวอกเดียวกัน โดนสาวเบี้ยว)
โบว์ : ขอบใจมากตุ้ย แกเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
ตุ้ย : เออ (อินี่...มันน่าเบิ๊ดดดกระโหลกนัก มาแล้วก็ไม่รู้จักติดต่อ กรูเป็นพ่อสื่อแท้ๆ)

แล้วเราก็นั่งรอตรงเกท C อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ระหว่างนี้ก็พยายามมองหน้าหาไอ่แฟรงค์ เผื่อมันจะมา แต่แถวๆนั้นก็มีฝรั่งไม่กี่คน และหน้าแต่ไม่เหมือนไอ่แฟรงค์เลยแม้แต่น้อย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เราก็โทรหาโบว์
ตุ้ย : กรูจะกลับแล้วนะ สงสัยมันดูเวลาผิดว่ะ อาจจะมาตอนค่ำล่ะมั้ง
โบว์ : เออ ชั้นขอบใจแกมาก

วางหู เดินลงไปชั้นล่าง จะไปขึ้นรถ แล้วเราก็เหลือบไปเห็นเที่ยวบินในบอร์ด ... 15.40 น. ปารีส เลยรีบโทรหามันอีก

โบว์ : เฮลโล่ว์ (ทักทายได้สมกับอยู่สมาคมนี้มาก คิดว่าไอ่แฟรงค์มาแล้วแน่ๆ)
ตุ้ย : กรูเห็นเที่ยวบินปารีสละ บ่ายสามสี่สิบ
โบว์ : จริงเหรอแก (น้ำเสียงดีใจมาก) งั้นแกช่วยรอมันหน่อยได้มั้ย นะนะนะ
ตุ้ย : อินี่ จะให้รอไปถึงไหน ออกมานี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย กรูจะกลับแล้ว กรูหิวข้าว ไม่อยากกินตรงสนามบิน มันแพง
โบว์ : ขอร้องล่ะแก แกจดไว้เลย หมดไปเท่าไหร่ชั้นจะชดใช้
ตุ้ย : แล้วงานกรูล่ะ
โบว์ : น่า..........(ง้องี้สิ ฝรั่งถึงชอบ) นะนะ
ตุ้ย : ก็ได้วะ (ยังมีมโนธรรมอยู่ในจิตใจ เดี๋ยวอีกหน่อยคงได้ตั้งมูลนิธิแข่งกับปวีณา ช่วยเหลือผู้ชายที่โดนสาวเบี้ยวแน่ๆ)

เหมือนอะไรมาดลใจ ให้หันไปทางซ้ายมือ ไปเจอศูนย์อาหารของสนามบิน อยู่หลืบๆงี้ อาหารน่าจะถูก เราเลยเดินเข้าไป โอ้ววว น่ากินเหมือนกันนะนี่ เหมือนศูนย์อาหารตามห้างน่ะแหละ เราก็ไปซื้อคูปอง เดินหาร้านอะไรอร่อยๆ แล้วก็หาที่นั่ง ลงมือกิน เพราะหิวมาก ระหว่างกินเราเพิ่งสังเกตว่า อ้าว...นี่เป็นศูนย์อาหารของเจ้าหน้าที่ใช่ไหมนี่ แต่ละคนติดบัตรกันทั้งนั้น น้อยคนที่ไม่ติด โอเคๆ กินอาหารไป แอบมองแอร์สวยๆไป แค่นี้กรูก็มีความสุขละ ไอ่ตุ้ยเอ๊ย อาหารปากก็ราคาห้าง แต่อาหารตานี่ เจ๋งกว่าห้างแฮะ เดี๋ยวมาส่งเพื่อนอีกจะแวะมากินอีกรอบดีกว่า

หม่ำข้าวเสร็จ ว่าจะนั่งมองสาวชิวๆซะหน่อย แต่เห็นคนมาเยอะตลอด เลยจำใจลุกก็ได้วะ เกรงใจคนที่ยังไม่ได้ที่นั่ง ไปมองฝรั่ง มองสาวหมวยตรงเกทต่อก็ได้ เพิ่งบ่ายโมงเอง (สาดดดดดดดด) ผู้โดยสารก็นานๆจะมีสวยซะที เราก็มองไปยังเจ้าหน้าที่ตามเคาน์เตอร์ ก็สวยนะ พอไม่ค่อยมีคนพวกเธอก็จะแคะขี้เล็บบ้าง เกานั่นเกานี่บ้าง โปะแป้งบ้าง ดูๆก็สำนึกถึงโลกแห่งความเป็นจริงดีเหมือนกัน (เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีจังเนอะ) เบื่อมองเจ้าหน้าที่สาวแคะขี้เล็บ ก็มองออกไปข้างนอก เอ๊ะ สวนสวยดีนี่หว่า แต่เสียดายไม่ได้เอากล้องมาด้วย ไม่เป็นไร หลายคนคงเคยเห็นแล้วล่ะ

ระหว่างที่รอ พี่สายันห์ ลูกน้องพี่อังเคิลโทรมา

พี่สายันห์ : ไอ่ตุ้ย เมิงอยู่ไหนเนี่ย
ตุ้ย : สนามบิน
พี่สายันห์ : เอ็งไปทำอะไรวะ จะสอบสจ๊วตแล้วเหรอ (มีกัดๆ)
ตุ้ย : ช่าย (ผีกัดอย่ากัดตอบ แต่พี่สายันห์กัด ต้องขย้ำตอบ) เขียนบทกว่าจะได้ตังก็ย้ากกกยากกก เป็นสจ๊วตสบายกว่าเยอะ
พี่สายันห์ : ไอ่สาดดด เฮ้ย พี่อังเคิลจะนัดคุยกะเอ็งพรุ่งนี้อ่ะ
ตุ้ย : คุยเรื่องไรอ่ะ
พี่สายันห์ : เรื่องงานประจำที่เอ็งขอไว้ไง
ตุ้ย : เหรอ (ขอไว้เป็นสองเดือนแล้ว)
พี่สายันห์ : เค้าให้เอ็งได้เดือนละ 3 พันนะ
ตุ้ย : เป็นสจ๊วตดีกว่า ขอบคุณ
พี่สายันห์ : ไอ่สาดดดด
แล้วก็นัดเวลากัน คือพรุ่งนี้บ่ายสอง เป็นกำลังใจให้ผมได้งานประจำด้วยนะ ชีวิตจะได้ดีขึ้นซะที

เที่ยวบินปารีสก็เลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆบนบอร์ด จนบ่ายสามโมงครึ่ง ป้าย Landed สีแดงก็ปรากฏขึ้น เราดีใจมาก รีบลงไปที่เกท C เพื่อจะรอลากไอ่แฟรงค์ไปข่มขืนซะให้เข็ด...มะช่ายยย จะรอรับไปส่งที่พัก...โรงแรมน่ะแหละ แล้วก็จะหนีไปดูหนังรอบ Q&A ต่อ งานการมันไม่ทันแล้วล่ะ บ้านอยู่ตั้งลาดพร้าว ดูหนังเสร็จค่อยกลับมาทำ ปัจจุบันก็ยังไม่ได้ทำ มานั่งอัพบล็อกด้วยความแค้น เพราะ...

รอจนฝรั่งปารีสทะยอยเดินออกมา ก็มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้า ขึ้นว่า private number

ตุ้ย : ฮัลโหล
คนในสาย : สะหวัดดีครั่บ โพ้มแฟร้งนะ
ตุ้ย : เฮ้..แฟรงค์ คุณอยู่ไหน
แฟรงค์ : คอโทษทีผมดูวันผิด จริงๆผมต้องถึงพรุ่งนี้ (ไอ่สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด)
ตุ้ย : แล้วอยู่ไหนเนี่ย
แฟรงค์ : ยังไม่ได้ขึ้นเครื่องเลย

ว๊อยยยยยยยยยยยยยย เมิงมาบอกอะไรป่านนี้ หะหร่าลากกกกกกกกกกกกกก
แล้วก็ขึ้นรถแท็กซี่กลับ โดนชาร์ตเพิ่ม 50 บาท เพราะนั่งออกจากสนามบิน (ใครคิดนโยบายฟะ ไอเดียกระฉูดเหลือเกิ๊นนนนน)

ขอจบการเผาไว้เพียงเท่านี้ พรุ่งนี้มีต่อแน่นอน เพราะเราต้องไปคุยงาน ส่วนไอ่แฟรงค์ก็คงให้มันช่วยตัวเองดีกว่า เลิกทำแล้ว มูลนิธินี้ เซ็งเป็ดมากกกกกกกกกกก